ah'dı.

                                                            'diyeceğim çok amma da
                                                             pek kalabalık yerdesin'



ayrıldık
kostümler geri verildi.

kustum gözlerini sonra
aynalarda

sesinle seslendiler
şaştım,
otopsiye gerek olmadığı yazıldı belgelere

bir başıma kaldım
ah

sabaha kavuşacaktım.




Çağdaş Ü.

Mal Bildirim Formunun Arka Yüzüne Yazılmış Bölük Pörçük Bir Şiir Denemesidir.

her sevgiden bir iz
daim köz
ve yırtılan ses eşiğinde
elbet düşüne ağlaşılan
akşamüstleri
Y E N İ L D İ K.

ve
bildik,
sizsiniz meyveyi,
bucu bucağı olduran
toprağın muktedirleri
a
m
a
bizi bırakın

kırıklarını toplayacağız
gelecek günlerin.





Çağdaş Ü.

Düş'eriz.

ilk müdahalesi gecikmiş ormanız ya
her nefes
bir balta dallarımıza

gayrı piç vermez
toprağımız

aklımızın aldığı
yüreğimiz kadar oysa

yine de düşeriz bir vakit
soğuk betonlara.




Çağdaş Ü.

Biriyle Konuşmalar 214

karım her gece mutfak masasına bir elma bırakıyor.
bazen amasya oluyor, bazen arapkızı
belli olmuyor.
o elmayı sabahları ben yiyorum.
bazen yarısını yiyorum.
sonra bir sigara yakıyorum. hepsini içiyorum.
mutfak biraz soğuk oluyor.
kalkıp işe gidiyorum.
(karanlık)
dönüyorum.
dönmemiş gibi oluyorum bazen.
bir şeylerimi dışarıda bırakıyormuşum sanki.
ne olduğunu bilmiyorum. öyle hissediyorum.
karım yemek hazırlıyor. yemek yiyoruz.
ekmeği çok seviyorum. en çok onu yiyorum.
mutfak biraz soğuk oluyor.
ihtiyaç dahilinde kullanılan bir ısıtıcı olsaydım keşke diyorum.
içimden diyorum ama bunu.
ekmekle çalışan ısıtıcı.
gülüyorum.
karım neye güldüğümü sormuyor.
uykum gelmiş taklidi yapıyorum.
aklıma uykusu gelmiş ısıtıcı düşüyor.
yere uzanmış ısıtıcı. battaniyesiz.
yine gülüyorum.
ben pek gülmem. bu akşam ikinci oluyor.
karım sormuyorken bir tane daha güleyim istiyorum.
bak yine ısıtıcı.
uykusunu alamamış ısıtıcı.
ilahi.

keşke ekmeği iki alsaydım.

Sırlama

soldu çiçekleri cephelerin

ayaz aldı içlerimizi

avucumuz sımsıkı

seyrettik,

seyir ettik 

yokmuşuz gibi

hani hiç olmamışız gibi

canımızdan geçenleri

Çağdaş Ünbal

Öylece

Eteğimizde beş okka taşla dibe salınıyoruz. Az kaldı. Sabreyleyin. Kimseniz artık.

Af Diyetine

külçeler yüklü değilim*
yokuşu koşabilirim
fakat bu enfarktüs
bu kan kokusu burnumda..

bir bulut geçti demince
serin ve üzerimden
heybemde bir şey yokmuş gibi
oturdum gözlüklerini düşündüm
buğday başakları arasından yükselen
tel direkler gibi hatırımda
bir bulut geçti de demin

ellerim
birer şemsiye
               gibi sallandı
                      durdu boşlukta

evet, oldu
demince.




Çağdaş Ünbal