güneşi avuç içlerime alıp
batırsam okyanusun dibine
balıklar da görseler ışığın su altında kırılışını
dehşete düşse mavilik
yani bu güç mevcut olsa bende
yine de kulaklarına ulaşmanın bir yolunu bilmiyorum; şiirden başka.
göç yolunu değiştirsem kuşların
zeus'a meydan okusam, yıldırımları yutsam
kara bir gölge olup çöksem mitolojiye
yine de gözlerine ulaşmanın bir yolunu bilmiyorum; şiirden başka.
süper kahraman çaresizliği benimki
"şair adam" olmak için oldukça çirkinim
yine de
şiirden
şiirden
şiirden başka
bilmiyorum, çaresizim.
Çağdaş Ünbal
8 Mayıs 2013 Çarşamba
7 Mayıs 2013 Salı
Çiçekle Söyleşi
bütün çiçeklere isminle sesleniyorum
gökyüzü, bulutlar, ovalar
her ne varsa sonsuzluğu anlatacak
isminle anıyorum.
ben seni seviyorum
bu bir ifade şeklidir
ki ana dilimde yanmak demektir, kaybolmak güne bakanların arasında
kuş dilinde çalı çırpı toplamak belki, bilemiyorum
yine de adını anarak ulaşırken sonsuzluğa
adının ardında aitlik eki olsun istiyorum
bunca kapital hengamede
bir takı
iki harf
sonsuz aitlik
gel gör nasıl güler gözlerim
Ayfer'im demek; gülüyorum demek cennet dilinde
doldurmak gömleğimden içeri
gökyüzünü, güne bakanları, ovaları
bin bir renk çalı çırpı toplayan kuşları.
Çağdaş Ünbal
gökyüzü, bulutlar, ovalar
her ne varsa sonsuzluğu anlatacak
isminle anıyorum.
ben seni seviyorum
bu bir ifade şeklidir
ki ana dilimde yanmak demektir, kaybolmak güne bakanların arasında
kuş dilinde çalı çırpı toplamak belki, bilemiyorum
yine de adını anarak ulaşırken sonsuzluğa
adının ardında aitlik eki olsun istiyorum
bunca kapital hengamede
bir takı
iki harf
sonsuz aitlik
gel gör nasıl güler gözlerim
Ayfer'im demek; gülüyorum demek cennet dilinde
doldurmak gömleğimden içeri
gökyüzünü, güne bakanları, ovaları
bin bir renk çalı çırpı toplayan kuşları.
Çağdaş Ünbal
6 Mayıs 2013 Pazartesi
Sokakta Rüya
Sokağın başına vardığında durdu. Ardını dönmeden öylece durdu. Akşam üzeri serinliği terini çabucak kuruttu. Balkonlara serilmiş çamaşırlar sokağı karnaval yerine dönüştürmüştü. Başını kaldırmadan bir sigara yaktı. Dönüp bakacaktı fakat hazırlanmalıydı. İnsan geride bıraktıklarına bakmak için şartların olgunlaşmasını bekliyor. İnanıyor şartların olgunlaşacağına. O an geldiğinde galip bir komutan gibi dikip başını geride bıraktıklarına bakıyor. Oysa Ahmet başını kaldırmadan geriye döndü. Bir süre hareketsiz kaldı. Sigarasından aldığı derin nefes kendine karşı vereceği savaşın işaretiydi. Kaldırdı başını. Her şeydi geride kalan, her şey. Çocukluğu, ailesi, sevdiği kız, arkadaşları, ilk bira, sarhoşluk, geride kalan; yaşadığıydı. Öylece bakakaldı. Ellerini nerede tutacağını bilemedi. Sanki bütün uzuvları isyana kalkışmıştı. Kontrol edemiyordu. Güneş iyice kızarmıştı. Batmak için saniyeleri sayıyordu. Sokak lambasının yanmasıyla Ahmet'in gölgesi sokağa düştü. Demek gölgesini de ardında bırakacaktı. Onun için şartların olgunlaşması herkesi geride bırakmak demekti. Belki gitmenin de ilk kuralıydı bu. Oysa bütün kurallar anlamsızdı. Ahmet bunları düşünmedi. Sigara parmaklarını yaktığında kendine gelebildi. Sokak evine çekiliyordu. Annesinin seslenişini duymayan bir kaç çocuk, işten dönen bir kaç yorgun. Tüm direncini toplamalıydı Ahmet. Bir kez döndü mü ardına bakmamalıydı. Sokaktan çıkmalı, semti terk etmeli, şehri geride bırakmalı..Gitmeliydi. O an Ahmet'i caydıracak ne kadar sıcak duygu varsa üşüşmüştü başına, bir türlü dönemiyordu sırtını hayatına. Sanki bunca yılın zehir zemberek anıları terk etmişti de sadece güzel anları kalmıştı geriye. -Eğer bu dünyada sırat köprüsü gibi bir şey varsa bu gitmek ile gitmemek anında yürüdüğün gayet kalın bir yoldur.- Rüzgar yüzünü öyle bir yalıyordu ki gitmesi için destek mi veriyor, kalması için sarılıyor mu kimse bilemedi. Kırk yıllık bir figüranın esas kızdan ayrılışını yeniden sahneye koyar gibi hızla döndü Ahmet. Sokak arkasındaydı. Gidiyordu. Geride bırakıyordu. İlerledikçe adımları hızlanıyor, yetişme telaşına düşüyordu. Aklında bekleyenin olmadığı varsa bacakların kendiliğinden hızlanmaz. Yalan. Kimsesi yoktu artık. Oysa uçuyordu Ahmet. Kanatlanmıştı.
-Ahmed kalk lann. saat kaç oldu .mına koyayım deli gibi uyuyon
-ne oldu
-kalk diyom saat kaç oldu, daha kartona çıkacaz
-hay .ikeyim ne güzel rüya görüyodum
-ne görüyodun lan
-ne bilem; ailem, arkadaşlarım, sevdiğim, evim falan varmış, bende onları terk ediyormuşum.
-heyy allahım ya nereye gidiyomuşsun peki?
-bilmem. karton toplamaya galiba.
Çağdaş Ünbal
-Ahmed kalk lann. saat kaç oldu .mına koyayım deli gibi uyuyon
-ne oldu
-kalk diyom saat kaç oldu, daha kartona çıkacaz
-hay .ikeyim ne güzel rüya görüyodum
-ne görüyodun lan
-ne bilem; ailem, arkadaşlarım, sevdiğim, evim falan varmış, bende onları terk ediyormuşum.
-heyy allahım ya nereye gidiyomuşsun peki?
-bilmem. karton toplamaya galiba.
Çağdaş Ünbal
Kör Aşık
sensizliği doldurdum ceplerime
kalk gel,
yokluğunu taşlayalım
yoksa kör öleceğim
yoksa kör öleceğim
Çağdaş Ünbal
5 Mayıs 2013 Pazar
Veresiye Defteri
Yaraladıkça bu akşamlar
bu kalabalık, bu gürültü
çekip gideceğim gözlerim gökyüzünde, bir akşam üstü
değirmenler dönecek usulca
kör bir kuş saçakların altına saklanacak
yağmur yağacak elbet
giderken ben gardan kalkan vapurla
ve sesleneceğim;
benim cebimde bu kadar direnç var ey hayat
veresiye yazacaksan da yazma
bu umutsuzlukla ödeyemem zamanla
Çağdaş Ünbal
bu kalabalık, bu gürültü
çekip gideceğim gözlerim gökyüzünde, bir akşam üstü
değirmenler dönecek usulca
kör bir kuş saçakların altına saklanacak
yağmur yağacak elbet
giderken ben gardan kalkan vapurla
ve sesleneceğim;
benim cebimde bu kadar direnç var ey hayat
veresiye yazacaksan da yazma
bu umutsuzlukla ödeyemem zamanla
Çağdaş Ünbal
3 Mayıs 2013 Cuma
Kalabalığın Ardından
yoksulluğumuzu saklayacak cebimiz yok
çokça sigara içip
ağız dolusu küfürler savuruyoruz
bir kaldırımlar bilir
bir de çayhanenin daimi müşterileri
asil olduğuna inandığımız çaresizliğimizi
el uzatıp memnun oldular
havada asılı duran elbiseler
dağıldı kalabalık
yitip giden süslü insanların ardından
izmaritler kaldı geriye
çaresizliğimize delil mahiyetinde
afedersiniz ama biz de memnun olduk
bunun için yeterli duygumuz olduğuna inanıyoruz
Çağdaş Ünbal
çokça sigara içip
ağız dolusu küfürler savuruyoruz
bir kaldırımlar bilir
bir de çayhanenin daimi müşterileri
asil olduğuna inandığımız çaresizliğimizi
el uzatıp memnun oldular
havada asılı duran elbiseler
dağıldı kalabalık
yitip giden süslü insanların ardından
izmaritler kaldı geriye
çaresizliğimize delil mahiyetinde
afedersiniz ama biz de memnun olduk
bunun için yeterli duygumuz olduğuna inanıyoruz
Çağdaş Ünbal
2 Mayıs 2013 Perşembe
Yaşama Sevincine Eleştirel Bakış
yaşama sevincini görmek istiyorsanız
infazı temyiz tarafından bozulan idamlık hükümlüye bakın
baharı nasılda kucağına alıyor, oynaşıyor
kuşlar onun için söylüyorlar yeni bestelerini
çiçekler onun eliyle koparılmak için açıyorlar
bir imam ne kadar bahtiyar ise ikindiyi kıldırdıktan sonra
o kadar bahtiyarım bende
görev bilinciyle bakmak estetik duygusunu öldürüyor diyor eski bir hekim
tüm eski hekimlerin canı cehenneme
derimin altında yüzyıllardır yatan hastalıkta neyin nesi
bize biçilen senaryonun bu kısmını okumayı hiç istemiyorum
çok sıkılıyorum sete de gitmek istemiyorum
seti eve taşımak fikrinin gözünden öperim kuytularda
açılın nefes alamıyorum
bahar dediğiniz şey pencereler küçük olduğu için mi giremiyor buraya
senarist olsaydım odamda kurulan sette bahara bir rol yazardım
arkada görünen çiçekli dallar mesela
kanser olduğunu sanan sağlıklı
testlerin karıştığını öğrendiğinde papatyalarla flört ediyor
kuşlara falan göz kırpıyor
çapkın bir pezevenkten farksız
dün gece sahte kederle açtırdığı rakılar da cabası
yaşama sevinci mi dediniz
cami önündeki dilencinin gözlerini açtığında
önünde duran sakız kutusunda ellilik görmesi
aksini ispatlama çabasına girişmek
bir başkasının gözleriyle bakmak
senaristi öldürüp rol yazmak kendine;
-ben olsaydım- ile başlayan cümleler hiç samimi değiller
Çağdaş Ünbal
infazı temyiz tarafından bozulan idamlık hükümlüye bakın
baharı nasılda kucağına alıyor, oynaşıyor
kuşlar onun için söylüyorlar yeni bestelerini
çiçekler onun eliyle koparılmak için açıyorlar
bir imam ne kadar bahtiyar ise ikindiyi kıldırdıktan sonra
o kadar bahtiyarım bende
görev bilinciyle bakmak estetik duygusunu öldürüyor diyor eski bir hekim
tüm eski hekimlerin canı cehenneme
derimin altında yüzyıllardır yatan hastalıkta neyin nesi
bize biçilen senaryonun bu kısmını okumayı hiç istemiyorum
çok sıkılıyorum sete de gitmek istemiyorum
seti eve taşımak fikrinin gözünden öperim kuytularda
açılın nefes alamıyorum
bahar dediğiniz şey pencereler küçük olduğu için mi giremiyor buraya
senarist olsaydım odamda kurulan sette bahara bir rol yazardım
arkada görünen çiçekli dallar mesela
kanser olduğunu sanan sağlıklı
testlerin karıştığını öğrendiğinde papatyalarla flört ediyor
kuşlara falan göz kırpıyor
çapkın bir pezevenkten farksız
dün gece sahte kederle açtırdığı rakılar da cabası
yaşama sevinci mi dediniz
cami önündeki dilencinin gözlerini açtığında
önünde duran sakız kutusunda ellilik görmesi
aksini ispatlama çabasına girişmek
bir başkasının gözleriyle bakmak
senaristi öldürüp rol yazmak kendine;
-ben olsaydım- ile başlayan cümleler hiç samimi değiller
Çağdaş Ünbal
Kaydol:
Kayıtlar (Atom)