Özgeçmiş

uzun yoldan geldik,

hasrete bilendik

ve zehir zemberek umutlarla

yola sığındık

bir kara kıştı

heybemizde tohumlar

düşlerimizde tohumlar

ayaklarımız bata çıka dağa

aştık

aşılması gerekeni

düzde ayaklarımız tekledi

nefesimiz aç bir geyiği andırıyordu

korkuyorduk, kokuyorduk

mızıkamızı çıkardık

çaldığımız havalardan yumuşadı

gök

ve toprak

ve onların gergin bedenleri seğirdi 

bizi kabullendiler

yer gösterdiler, iliştik

bileğimizdeki kanı gizledik bir zaman

açlığımızı ve kokumuzu da

alıştılar, sakınmadılar bereketi

bir zaman biz söylemeye başladık

bizi kovdular

göç umudumuz oldu

düştük dağlara

dağlar bizi birer ikişer

birer ikişer eritti

avuçlarımıza sığar oldu bebelerimiz

umudumuz kalmadı

ve sonra

mızıkamızı kayaların üstüne bırakıp ellerimizi gökyüzüne açtık

bize hürmet ettiler

aş verdiler

karılarımız ve çocuklarımız semirdi

sakallarımız dizlerimize indi

unuttuk ayaklarımızdaki çamuru

silindi dağlar..

Çağdaş Ünbal 

  

  

Kaktüse Su Verildiğidir.

âlem karardı
türlü mahlukata yuva oldu gözlerim
bir zaman ellerimle gördüm
bileğime kadar kan
hayır eylül değildi-

ölümü
ölümle
terbiye edip
betonlara sardılar
faiz faiz çürüdü kefen

ve trenler düşlendi sıcak odalarda
gurbet diye de geçer sözlüklerde-
sızılı bir türkü olur bazen
badanasız sevgilere intro

bunu bilmedim. 

Çağdaş Ünbal

Sızladığıdır.

ayakları altında kımıl kımıl
diri bedenini arzulayan toprağa baktı
çocukların ellerinde saksıya sığışan,
renk renk fışkıran
şu alacalı toprağa

şu alacalı toprak
diye bağırdı adam
insanı kamilin aynası'

boğazında düğümlenen camları kustu
bir akşamdı
kalkıp kendini baştan sona..



Çağdaş Ünbal

Bir Yere Ait Olma Hissi Üzerine Söylenmiştir.

gidiyorsun
solgun bir ırmak oluyor yüzün

ben
kadim bir kaya gibi
alıç ağacı gibi bozkırın orta yerinde
solgun bir ırmağı düşlerken buluyorum kendimi

güneşi ve ayazı eleklere sığdıramıyorum
köklerim uyuşuk
aklım fikrim ırmaklarda
güneşli verandalarda
çiçekli bahçelerde

yüzün diyorum
solgun bir
ırmak gibi geçiyor özümden

kırılacak eklemim yok
yapraklarımı döküyorum



Çağdaş Ü.

Bir Yanardağ Susuzluğu!

gülname'ye.


damağındaki diş benim
bahçende çiçek
sokağında güneş

benim
gözünde paralanan alem
uyur uyanık rüya

dilinin döndüğü kelime
hayalinin takıldığı dikenli tel

benim eteğinde taş
öfken, kızgınlığın
çelikten inadın

ektiğin toprak benim
biçtiğin hüzün
boylu boyunca serildiğin geçmişin,
çocukluğun,
bayram günleri kalabalığın
ve
hiç gitmemiş gibi
uzak yollardan gelen baban
(burada soluklanıyor yaralar)

yar'a benim.





Çağdaş Ü.

-de.

hayale dalmış-da
hasret biçmiş şair
saçlarından

uzak sevdalardan
deryalarca içmiş-de
kanmamış şair

bozuntusu
de.



Çağdaş Ü.

ah'dı.

                                                            'diyeceğim çok amma da
                                                             pek kalabalık yerdesin'



ayrıldık
kostümler geri verildi.

kustum gözlerini sonra
aynalarda

sesinle seslendiler
şaştım,
otopsiye gerek olmadığı yazıldı belgelere

bir başıma kaldım
ah

sabaha kavuşacaktım.




Çağdaş Ü.