Özgeçmiş

uzun yoldan geldik,

hasrete bilendik

ve zehir zemberek umutlarla

yola sığındık

bir kara kıştı

heybemizde tohumlar

düşlerimizde tohumlar

ayaklarımız bata çıka dağa

aştık

aşılması gerekeni

düzde ayaklarımız tekledi

nefesimiz aç bir geyiği andırıyordu

korkuyorduk, kokuyorduk

mızıkamızı çıkardık

çaldığımız havalardan yumuşadı

gök

ve toprak

ve onların gergin bedenleri seğirdi 

bizi kabullendiler

yer gösterdiler, iliştik

bileğimizdeki kanı gizledik bir zaman

açlığımızı ve kokumuzu da

alıştılar, sakınmadılar bereketi

bir zaman biz söylemeye başladık

bizi kovdular

göç umudumuz oldu

düştük dağlara

dağlar bizi birer ikişer

birer ikişer eritti

avuçlarımıza sığar oldu bebelerimiz

umudumuz kalmadı

ve sonra

mızıkamızı kayaların üstüne bırakıp ellerimizi gökyüzüne açtık

bize hürmet ettiler

aş verdiler

karılarımız ve çocuklarımız semirdi

sakallarımız dizlerimize indi

unuttuk ayaklarımızdaki çamuru

silindi dağlar..

Çağdaş Ünbal