Duvarın Tırnağa Kazıdığıdır.

radyosunu henüz açmamış olanlar için
yüksek
daha yüksek sesle susuyorum
çünkü
mağlubiyet
frekansta arabesk
frekans,
fizik müfredatına oldukça dahil
belli edebiyat alttan

gülüyorum,
akort düşüyor

-bizatihi yanlış atın kendisiyim-
alt yazısını geçiyorum durmadan





Çağdaş Ünbal

Tanışmaca.

                                                                    'gözüm yaşı deler mermeri'  



seyreden zamanın kendisidir
her tünel
dağda yara

bak bu dünyadır
neresinden istersen
orasından ağla








Çağdaş Ünbal

Yoldur.

                                                           'bütün eve dönmek isteyenlere'


babamın eve döndüğü yaştayım
eve dönüyorum
üstelik kronik hastalığım
ve dişlerimin arasına sıkışıp kalmış
bir maydanoz parçası gibi huzursuzluğum var

çiçeklerim başka balkonlarda geçirecek kışı
ben bir ormanı oynayacağım babamın düşünde

kurumanın kader olduğu o bozkır kentinde
kaç inç gerekir tüm ayrıntısı ile hissetmeye
keşkeler ile başlayan cümlelerin serinliğini

gelecek zaman ekleri
ve şeyhim arasında sıkışmış bir nefes
delalettir ateşle hemhal olmanın

vaktidir.




Çağdaş Ünbal

İmamesiz Tespih

teyemmüm ile imana bulaşan kimyasal
şeyhimin yüzünde sivilce
ve sunuldukça toprak ateşe
vitrinde insanlar
muhtaç bir tutam nefese 






Çağdaş Ünbal

Güzün Bağ

fikrimde sen
elma kokarsın

karanlıktır bahçeler
yel esmez
hazirandır,
su nazlıdır ya
çiçek sabrı derler
dökmez yaprağını

yırtılınca karanlığın rahmi
çatırdar özensizce serilmiş patlıcan
bir karınca telaşesidir ki varamaz
büyür yokluğunun gölgesi
kimseler sığmaz

ah o akşamlar
kokusuz,
tatsız ve üryan

yüklü bir kamyonetin kasasında
kalanların sabrına şaşarak
bir kirpik mesafesinde köşeyi dönüveren
ömrün,
hep elma kokar.





Çağdaş Ünbal

Suyun Duruşu

uykularının kapısını avluya açmış bir kadın
serin bir sevda türküsü değilse nedir

boz bulanık güvercinleri
yalım gökyüzünde emziren,
şuracığında keder
ah, sırtında yoksulluğun tüyüyle
kuru dizlerinde uyuyan kadın
değilse sevdanın türküsü
gözlerine çöreklenmiş gece, kırılmış kemik,
göğsüne döşenmiş mayınlara ağırlıktır rüya

budanmıştır dalların o uyandığında
dalda kalan taraf da değilsindir.





Çağdaş Ünbal

Ah 318

sen gidince
yüreğimin yerine bir tutam fesleğen eşeledim

bulvarlara çıktım
göz göze gelmeden kendimle pırıl pırıl vitrinlerde
parklara,
banklara attım kendimi

kuşlar dedim
gökyüzünün geceyi doğuran
kör gözleri

inanmadım kendime
eve döndüm

dört duvar kaledir dedim
zili çalmayan evlerde
insanın kendini sorguya çektiği
kan ve revan
soluksuz sustuğu





Çağdaş Ünbal